Het nu maar een halve eeuw later, een wereld van verschil?

Het beeld wat de meeste mensen hebben als we over de toekomst praten, zijn marsmannetjes en een bijna op robots functionerende wereld. Sommigen stellen zich zelfs voor dat we tegen die  tijd al een andere planeet hebben ontdekt en dat is maar beter als we de Engelse natuurkundige Newton geloven.
Volgens Newton vergaat de wereld in 2060, echter degelijk bewijs ontbreekt. Want beweerden de Inca’s, Maya’s, Hopi’s en zelfs de oude Egyptenaren niet, dat de wereld al afgelopen september zou vergaan? Hoe serieus kunnen we dit dan nemen? Enfin, het is zacht uitgedrukt om te zeggen dat het dan fijn zou zijn als er een alternatief is voor onze aardbol.
Maar wie heeft de macht in handen over 50 jaar? Zijn de EU en de VS nog steeds zo sterk aanwezig ? Ik denk dat het allemaal meer in verhouding valt tot elkaar. Je hebt natuurlijk de opkomende oosterse landen, de Aziatische tijgers, en vergeet daarin niet de BRIC landen (Brazilie, Rusland, India, China. Wij, als rijke westerlingen zijn goed voorzien van alles wat ons hartje begeert. In tegenstelling tot de armere landen waaronder veel Aziatische, die nu in opkomst zijn. We laten onze spullen maken in deze landen tegen verbazingwekkend lage prijzen. Maar het Westen geeft voornamelijk geld uit, en sluit leningen af die men in werkelijkheid niet kan betalen. Wat er in mijn ogen en volgens veel anderen dus zal gebeuren is een stijging van de welvaart van deze ontwikkelingslanden. De EU wordt minder rijk en de welvaart van de opkomende landen zal stagneren, totdat de economieën van de het Westen en van de eerder genoemde wat armere landen, tot een soort evenwicht komt.
De levensomstandigheden blijven in de Westerse landen redelijk goed, maar de mensen zullen beter moeten nadenken voordat ze zomaar met geld smijten en de Westerse economie zal niet langer meer de belangrijkste zijn.
China heeft de grootste wereldbevolking van de wereld, en als China zo welvarend zal worden, betekent dat ook dat de 1,4 miljard Chinezen een enorme concurrentie zal zijn voor de rest van de wereldbevolking.  Er zal sprake zijn van een global shift.
Als deze opkomende ontwikkelingslanden zo belangrijk en welvarend zullen worden, dan zullen er veel dingen veranderen in de levensstijl van de mens, denk aan het onderwijs en de kwaliteit van de opleiding. Door verbetering van het onderwijs en omdat er meer geld is, krijgt de voorheen redelijk kansloze Chinees, Indiër, Indonesiër een enorm verhoogde kans op een goede toekomst. Ik denk werkelijk dat wij veel meer te maken zullen krijgen met de bevolking van deze landen, vooral omdat ze in zulke grote aantallen zijn. Er is naar mijn mening een grote kans dat we later onder bijvoorbeeld een Vietnamees  zullen werken, samen met Russen, Brazilianen, Chinezen etc.
En omdat de culturen over 50 jaar nóg meer door elkaar zullen lopen dan nu al het geval is, zal er op een gegeven moment een pakket aan verplichte talen moet worden gesteld. Chinees, Spaans en Engels, de meest belangrijke talen wereldwijd. Het zal dan noodzaak zijn voor elke wereldburger om deze drie talen te beheersen, puur in eigen belang, anders doe je niet mee.
Dit was mijn visie op politiek en economisch gebied. Op godsdienstig gebied zal er naar mijn idee uiteindelijk meer verdraagzaamheid komen. Dit is een erg idealistisch beeld, maar ik denk dat onze wereldbevolking met een enorme veelzijdigheid aan culturen, eerst hele zware conflicten zal tegemoetkomen. En deze (koude?) oorlog zal zich in het Midden-Oosten bevinden. Dictaturen zullen uiteindelijk allemaal om ver worden geworpen. Dit past niet meer in het denkbeeld van onze tijd. Het is ouderwets. Echter denk ik dat we er sterker uit zullen komen, doordat de globalisering dat wel van ons vereist. Het is moeilijk en haast onmogelijk om verschillende culturen en religies samen te laten werken in een functie, wanneer hun culturen eigenlijk met elkaar overhoop liggen. Dit is niet mogelijk en daarom zal er een goede samenwerking komen, maar uiteindelijk pas! Misschien niet al in 2060. Zeker weet ik wel, dat we eerst nog een lange, lange weg moeten.