Den Haag, 10 oktober 2063.
Vandaag is niet alleen de dag waarop ik 68 jaar ben geworden. Vandaag is ook de dag waarop de wereld het leven brengt aan de haar 13 miljardste wereldburger. De bevolking is in de afgelopen 50 jaar verdubbeld. De technologische ontwikkelingen hebben deze verdubbeling echter niet bijgehouden. Ik heb het zien aankomen, ik heb mij ingezet bij verschillende organisaties voor een betere leefbaarheid in steden en milieuontwikkeling, maar besluitvaardigheid en discipline was er bij de westerse overheden in de jaren twintig weinig te bespeuren.
Het was dus te verwachten. Toen ik in 2014 eindexamen deed in het vak Aardrijkskunde had ik al veel geleerd over de sociaal-demografische ontwikkelingen die de wereld zouden veranderen. Veel van deze voorspellingen zijn uitgekomen. We leven nu in een wereld waarin we achteraf misschien beter hadden moeten nadenken over de gevolgen van de gigantische bevolkingsgroei. Dankzij de samenhangende factor ‘verstedelijking’ hebben we nu ongeveer 60 megasteden. Deze steden met meer dan 15 miljoen inwoners en uitgebreide sloppenwijken hebben de afgelopen 50 jaar al voor een aantal ernstige gebeurtenissen gezorgd. Zo kennen we de ramp die Mega-stad New York in 2051 heeft gehad. Mega steden zijn tegenwoordig extra kwetsbaar voor klimaatfactoren. Dit komt omdat de weersomstandigheden door de klimaatverandering extremer zijn geworden en de megasteden meer mensen en dus meer risico met zich meenemen. De klimaatverandering heeft gezorgd voor een opgewarmde zee wat een verwoestende orkaan als gevolg had die aan duizenden het leven kostte, en bijna 3 miljoen mensen dakloos maakte. Ook de maandenlange hongersnood die heeft gewoed in Midden-Afrika zit nog vers in het geheugen. In steden als Lagos zijn tienduizenden mensen omgekomen van de honger. Na de oliecrisis in 2053 is er pas voor het eerst ingegrepen. De olievoorraden bleken uitgeput en een back-up was er niet. De olieprijzen stegen gigantisch en de wereldeconomie kwam in haar zwaarste recessie sinds de crisis in 2008. De wereld verkeerde in een lichte ‘shock’. Het besef dat het de verkeerde kant op ging met de wereld was nu groter dan ooit.
Dit is dan ook het keerpunt geweest in de ontwikkeling van de bevolking. De grote 5 (Brazilië, de VS, China, India en Rusland) sloten in 2056 het Peking-protocol. Hierin zijn afspraken gemaakt over het verder uitbreiden van de bevolking en het verbeteren van de leefbaarheid in steden. De economie is sinds 2059 weer opnieuw opgezet met een global shift van de Pacific naar Afrika waar landen als Ivoorkust, Nigeria en Kameroen gigantische economische ontwikkelingen doormaken. De nieuwe economie is vooral gebaseerd op een duurzaam energie stelsel wat gelijktijdig moet zorgen voor een betere leefbaarheid in steden. Waterstof en Aardgas moeten hierin een belangrijke rol gaan spelen, en op den duur de aardolie laten verdwijnen in de rol van de transport. Dit zorgt voor minder milieuvervuiling en betere luchtkwaliteit. Ten aanzien van de bevolkingsgroei, zullen alle landen in de komende 10 jaar zich aan een twee-kind politiek moeten houden, zodat de wereld kan anticiperen en stabiliseren op de bevolkingsgroei die zij heeft meegemaakt de afgelopen 50 jaar. Mega-Steden zullen worden ontlast door subsidies aan emigranten en nieuwe steden.
Ingrijpende maatregelen en keuzes die we met z’n allen 30 jaar geleden niet namen, hebben we nu wel genomen. Het streven op het gebied van bevolkingsontwikkeling is om na de twee-kind politiek een stabilisatie van de wereldbevolking te creëren als gevolg van gelijke geboorte en sterftegevallen. Op het milieuvlak zullen overheden zich bezig houden met nieuwe vormen van energie. Met als uiteindelijke doel een wereld die onafhankelijk is van aardolie, een wereld met een goed milieu, en een wereld waarin in 2090 de wereldburger in een stad leeft die leefbaar, vernieuwend en duurzaam is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten